Storm

 Het weer leek vanmorgen nogal mee te vallen, dus besloten we na het ontbijt nog eens wat verder de andere kant van de stad te gaan verkennen. Er zijn hier verschillende parken in de buurt, dus dat was ons doel. Het was zelfs zonnig en werd warm, 21°. Al snel ging onze jas uit. Maar dan begon de wind een tandje bij te steken en besloten we toch richting hotel te wandelen. Tegen dat we daar aankwamen was de wind al krachtig.

Niet veel later begon het te regenen en dan was het hek echt van de dam : STORM !

Intussen was het rond de middag en we besloten om het geheel vanuit de receptie beneden te gaan bekijken/doorstaan. Plots gingen alle GSM's gelijktijdig af. Iedereen kreeg de melding dat code rood ingegaan was. Ook wij! Is zoiets als Be alert bij ons.

OK dan hebben we er maar een glaasje wijn bijgenomen en zijn gaan zitten kijken naar voorbijvliegende mensen en hulpdiensten die van alle kanten voorbijraazden. Even flikkerde het licht hier, maar de electriciteit is gelukkig niet uitgevallen. Internet wel, dat was een tijdje weg.

Op Facebook lazen we dat weerman Ruben storm voorspelde voor België met windsnelheden tot 85 per uur, daar konden wij nu hier wel eens mee lachen, hier was het tot 150 km per uur met zelfs pieken tot 191 hoorden we vanavond op het nieuws.

Om een idee te geven van de storm, een bijgevoegd filmpje. 't Is wel een beetje scheef gaan staan (door de wind laat ons zeggen …) sorry daarvoor.

De temperatuur is intussen ook gezakt van 21° naar 4°

De rest van de dag hebben we niet veel kunnen doen. We hebben wat TV gekeken en een film gezien op YouTube. Ik heb de koffer eens een beetje herschikt na 2 weken reizen en daarna was het tijd om aan de overkant van de straat te geraken om een pintje te gaan drinken in één van de enige cafées die er hier in de buurt is.

De wind is in de loop van de vooravond verminderd, maar nu is het half 11 's avonds en is het opnieuw stevig aan 't waaien. Morgen moeten we hier koste wat het kost weg geraken. Duimen maar!

Invercargill en omgeving

 Vandaag startte al met iets beter weer dan gisteren. Toen we na het ontbijt vertrokken voor onze rondrit van vandaag, regende het niet en er was zo goed als geen wind. Al een heel verschil met gisteren.

Al snel veranderde dit, onze eerste stop vandaag was Bluff, een klein plaatsje nog eens 30km meer zuidelijker dan Invercargill en daarmee écht wel het meest zuidelijkste punt van onze reis. We reden er naar de het uitkijkpunt aan de vuurtoren en toen we daar aankwamen was het hels weer. Het regende en het waaide zo hard dat we zelfs de wagen niet uit konden. OK tot zover dit bezoek, het zag er ook niet uit dat het snel ging veranderen, dus rechtsomkeer en terug naar beneden. Geen mooi zicht op de baai en de omgeving...

We zetten onze geplande tocht van vandaag echter verder en eens we de kust achter ons lieten, veranderde het weer, het werd rustig en zelfs een klein beetje zonnig. Onze rit ging door het platteland, door de groene heuvels vol schapen en koeien. New Zealand staat bekend om zijn vele schapen hun aantal wordt geschat op 28 miljoen stuk, maar de laatste jaren is ook andere veeteelt vooral runderen erg gestegen, deze worden geschat op 10 miljoen.

Het aantal inwoners van New Zealand is 5,2 miljoen, dus heel wat beestjes per hoofd...

We reden naar één van de bekende historische monumenten hier in de omgeving, de 111 meter lange hangbrug van Clifden. Deze brug werd in 1898 gebouwd over de nogal gevaarlijke plaatselijke rivier die anders niet te overkruisen was. De brug staat er nu nog steeds zoals ze toen gebouwd werd, enkel werd ze gerestaureerd. Het is nu een nationaal monument.

Onze nummer één stop van vandaag was een klein schooltje in the middle of nowhere. Eigenlijk zouden we het nooit gevonden hebben, maar dankzij geocaching kom je op zulke unieke plekjes.

Het schooltje deed dienst van 1913 tot 1956 en bestaat uit 1 ruimte waar alle leerlingen van alle leeftijden samen zaten. Het schooltje was vervallen, maar een paar mensen van hier in de buurt vonden het zonde om zoiets te laten verloren gaan en in hun vrije tijd hebben ze het in zijn originele staat hersteld. Het staat nu midden in een koeien/schapenwei die je eerst moet doorkruisen, maar je kan er zo binnenwandelen en de sfeer van toen opsnuiven. Voor diegene die hun kennis nog eens willen opfrissen, er staan nog een paar leuke vraagstukken op het bord. Als je je voorstelt dat er hier nu in de buurt geen huis te bespeuren is, kan je je wel indenken dat ook toen de kinderen van héél ver moesten komen om naar 't school te gaan.

We bleven geluk hebben met het weer, de zon scheen zelfs een beetje en er was weinig wind nog steeds.

Terug in Invercargill zijn we nog een beetje in de stad gaan rondlopen, want gisteren was er dat niet van gekomen met het slechte weer. De stad is enorm groot en uitgestrekt en de gebouwen zijn bombastisch. De stad werd gesticht eind jaren 1850, eerst als uitloper van het goudzoekersstadje Bluff (waar ik het eerder reeds over had), later als doorvoerhaven van dierlijke producten (vlees en boter) over de rest van de wereld. In 1856 had de stad 14 huizen, 2 hotels en 3 winkels. De stad werd zeer welvarend en vandaar de grote bombastische gebouwen. Ook mooi in de stad zijn de vele muurschilderingen.

Bij terugkeer in ons hotel keken we nog eens naar het weerbericht voor de komende dagen en dat voorspelde niet veel goeds. Morgen wordt het code rood! Met een beetje geluk gaat het hier in Invercargill oranje blijven, maar er worden windsnelheden van 150km per uur en meer voorspeld, er moet rekening gehouden worden met stroomuitval en omvallende bomen en rondvliegende spullen. Er wordt aangeraden aan iedereen om indien niet echt nodig, binnen te blijven. Wij hebben dus onze reisplannen aangepast en blijven een nachtje extra hier in het hotel waar we nu zijn. Onze overnachting in Wanaka van morgen hebben we geannuleerd, we gaan echt niet het risico nemen om bij zulke weersomstandigheden te gaan rijden. We spraken vandaag in Bluff nog met mensen en die vertelden ons dat ze in jaren niet zo'n weersomstandigheden hadden. Climatchange heet het ook hier....

Op weg naar het uiterste Zuiden

 

De dag begon met een stralend blauwe hemel. Gelukkig maar want er stonden weer een paar wandelingen op het programma en de hele dag in natte kleren rondlopen zou niet leuk zijn.

Na het ontbijt vertrokken we naar Invercargill, niet alleen eindbestemming van vandaag, maar tevens meest zuidelijke plek waar we overnachten van deze reis.

We reden naar Kaka Point (niet zelf bedacht, dit plaatsje noemt echt zo) en van daaruit naar Nugget Point Lighthouse. Dit is een plaats waar een vuurtoren op een uitstekende punt staat met daarrond allemaal rotsen in de zee. Deze rotsen zien eruit als goudblokjes of 'nuggets' vandaar de naam.

 

Op weg er naartoe reden we een heel stuk langs de oceaan wat prachtig was en daarna ging er een wandeling vanop de parking tot aan de vuurtoren. Intussen was het weer fel beginnen waaien. Op de heenweg hadden we rugwind, dat ging nog, maar op de terugweg was het wind vanvoor en was het hevig ploeteren tegen de wind. Het uitzicht onderweg en op het eindpunt aan de vuurtoren was echt de moeite en de inspanning waard.

Onze volgende stop was zo'n 30 km verderop bij Parakaunui Falls. Deze waterval ligt een stuk van de weg en je moet er eerst een wandeling door het bos voor doen. Het pad is redelijk goed begaanbaar, maar door de regen van de afgelopen dagen toch redelijk modderig. Maar ook hier weer, de inspanningen werden beloofd. Prachtige wandeling en prachtige waterval.

 

Vervolgens was ons plan Waipapa Point te bereiken, ook weer een vuurtoren op een rotstop in zee, maar hier zijn we niet geraakt. Het was intussen serieus beginnen stormen en af en toe was er een felle regenbui (tot nu toe hadden we het geluk dat het telkens tijdens onze wandeling droog en zonnig was). De weg naar de vuurtoren werd plots na een afslag een smalle grindweg die we nog zo'n 15 km zouden moeten volgen en dat hebben we maar gelaten voor wat het was. Het risico op omgevallen bomen of andere obstakels op deze weg leek ons te groot en er is hier tevens geen enkel bereik, zelfs niet met 4 of 5 G.

Niet erg, het was intusen al namiddag geworden en we hadden nog een heel eind voor de boeg tot Invercargill.

Intussen stormde het rustig verder....

In Invercargill aangekomen was het bijna onmogelijk om uit de wagen uit te stappen en we waren blij heelhuids in ons hotel aangekomen te zijn. We verblijven hier nu 2 nachten.

Bedoeling is dat we morgen de omgeving gaan verkennen, dat zal nog wel lukken er wordt iets minder wind voorspeld. Overmorgen echter is voorzien dat we dwars door het midden van het Zuideiland rijden en daar wordt dan opnieuw storm voorzien en is code rood afgekondigd. We gaan dus effe afwachten wat er morgen over de voorspellingen voor donderdag gezegd wordt, maar de kans is groot dat we onze plannen gaan moeten wijzigen want door code rood storm rijden in de bergen (soort van zoals de Alpen in Europa) zien we niet zitten. Deze storm hangt nu boven een ander deel van NZ en daar zijn de scholen gesloten, zitten duizende gezinnen zonder stroom en zijn er al branden door afgerukte electriciteitsleidingen. Hoihoi, we maken weer eens iets mee....

In alle geval zitten we de volgende 2 dagen goed in onze luxueuze hotelkamer, het hotel is nog splinternieuw en tegenover het hotel is een Pub van dezelfde brouwerij waar we gisteren in Dunedin waren. Daar zijn we dan natuurlijk ook weer eentje gaan drinken vanavond.

Oamaru en Dunedin

 

Je mag hier echt wel niet bang zijn van weersschommelingen. Gisteren was het nog stralend mooi weer, vanmorgen was het lichtjes bewolkt toen we vertrokken in Christchurch en intussen zitten we zo'n 450 km zuidelijker in Dunedin en toen we hier deze namiddag om 3 uur aankwamen was het nog amper 10°, was er een beetje regen en wind en hadden we net een zware overtrekkende storm met windstoten van 100 tot 120km per uur gemist.

Wat het de volgende dagen wordt is afwachten, maar we verwachten niet al te veel goeds...In Wanaka, waar we later in de week aankomen sneeuwde het zelfs vandaag.

Vandaag was voor een deel een rijdag. We reden van Christchurch eerst naar Oamaru zo'n 250 km naar het zuiden. Oamaru is een plaatsje waar de tijd is blijven stilstaan. Deze havenstad werd gesticht rond de jaren 1880 en er was vooral export van wol en graan van hieruit naar de rest van de wereld. Het was een welvarende stad, er was dus geld genoeg om grote bombastische gebouwen te bouwen en men wou voor de opslagplaatsen van het graan en de wol, net zo mooie gebouwen als voor bijvoorbeeld een bank of een opera gebouw. Als je er nu rondwandeld is het er nog net zoals 150 jaar geleden. Echt een heel mooi stadje. Steampunk is een soort rariteitenkabinet in één van de gebouwen. Een verzameling van allerlei oude spullen staat daar binnen en buiten. Meer roestige rommel, maar ook weer heel speciaal.

Hier werd het ook tijd voor ons middaghapje, het werd een gebakje met frambozen en een lekkere cappuccino. Het moet gezegd, alhoewel ik geen koffiedrinker ben, ze hebben hier in NZ héél lekkere koffie!

Nog eens 85km verder zuidelijk kwamen we uiteindelijk aan in Dunedin. Ooit was dit de grootste stad van NZ en het was ook even de hoofdstad. Nog een weetje: de stad is een exacte kopie van Edinburg in Schotland. De hele layout van de stad is hetzelfde en alle straatnamen zijn ook identiek.

Het enige wat we in deze stad bezochten was de plaatselijke brouwerij Speight's. Deze brouwerij werd opgericht in 1886 en is zowat de grootste en bekendste van NZ. We deden een rondleiding mee door de brouwerij waar ons de geschiedenis werd uitgelegd en tevens ook het brouwproces.

Daar er in een brouwerij veel granen nodig zijn, hadden ze hier – vroeger dan – natuurlijk ook veel last van muizenplagen. De beste oplossing hiervoor was het houden van katten om deze plagen in bedwang te houden. Nieuw probleem was dat die katten zich ook nogal snel voortplantten. De mensen die in de brouwerij werkten, kregen dus allemaal wel eens een kat mee voor thuis, of voor iemand van de familie als ze er zelf al één of meerdere hadden. Dikwijls gebeurde het echter dat na enkele dagen de mensen die katten terug brachten naar de brouwerij, want die beestjes wilden niet drinken...geen melk, geen water....Hoe kwam dat? Wel in de brouwerij waren ze gewend om bier te

drinken... dus zat er niets anders op dat de mensen hun kat bier lieten drinken thuis.

Na de rondleiding, waren er proevertjes à volonté. De sfeer werd al snel gezelliger in de groep.

We boekten de toer samen met diner in het aangrenzende café restaurant van de brouwerij. Veel te veel eten! Een grote kom tomatensoep, die zo dik was als spaghettisaus en daarna kabeljauw met frietjes en salade en daarbij inbegrepen nog naar keuze één van hun biertjes.

Naar het Zuid-Eiland

 

Vandaag begon deel twee van onze reis. We vlogen van Auckland naar Christchurch op het Zuid-eiland.

Aangekomen in Christchurch hebben we onze huurwagen voor de rest van de tijd opgehaald. We kregen een gigantische Nissan X-Trail mee.

Onze eerste stop was New World onze intussen favoriete supermarkt. We hebben al een tijdelijke klantenkaart zodat we ook van de aanbiedingen kunnen genieten. Inkopen gedaan voor de komende dagen : brood, tomaten, kaas, yoghurt, fruitsap, wijn, bier...

Daarna reden we naar ons logeeradresje. We verblijven hier nu 1 dag en op het einde van onze toer over Zuid eiland komen we hier nog eens terug. We logeerden hier ook reeds 2 x op onze eerste NZ rondreis in 2013.

Alles was al vlotjes verlopen vandaag en zodoende hadden we nog best een groot deel van de dag over om de stad te verkennen.

In febuari 2011 werd New Zealand en specifiek Christchurch getroffen door een zware aardbeving van 6,3 op de schaal van Richter. De schade was immens en er waren meer dan 185 doden. Wij waren hier in oktober 2013 en zagen toen een stad die uit zijn verwoestingen aan 't kruipen was. Vandaag 12 jaar later zien we een nieuwe stad, maar toch nog niet helemaal, er zijn nog steeds gebouwen in heropbouw en dan zagen we vandaag nog maar een klein stukje van de stad.

Op de foto's zie je de kathedraal die nog steeds in heropbouw is en pas in 2027 verwacht wordt helemaal terug hersteld te zijn.

Christchurch is de grootste stad van het Zuid-eiland, maar het viel ons op hoe rustig het hier is. Zondag namiddag en bijna niemand op straat, alles is leeg er is zo goed als geen verkeer.

Eén van de vele andere verwoeste gebouwen was een andere kerk, die eigenlijk zou worden afgebroken omdat ze teveel schade had opgelopen, maar die hebben ze toch heropgebouwd en vandaag is het een pub 'The Church pub'. Natuurlijk zijn we daar namiddag een pintje gaan drinken en vanavond zijn we er terug naartoe geweest om lekkere pizza te eten.

We hadden vandaag ook echt geluk met het weer, het was zonnig en keiblauwe hemel. De temperatuur was maar 19 à 20° maar zo was het heerlijk om rond te lopen.

Terug naar Auckland

Vandaag sluiten we deel 1 van onze reis af. We rijden terug naar Auckland waar we onze huurwagen inleveren en morgen vliegen we door naar het Zuid-eiland.

We vertrokken vanmorgen in Whitiango en reden eerst naar Coromandel. Een klein rustig stadje zo'n 50 km naar het westen. Eigenlijk was hier niet veel te zien, het is een doorsnee Nieuw Zeelands stadje gelegen aan een baai van de Stille Oceaan. Verder ging het langs die baai tot in Thames nog eens een

80km verderop maar dan richting zuiden en richting Auckland. Dit stuk van de rit was heel mooi. Glooiende frisgroene heuvels met af en toe de oceaan en daarna reden we pal langs de oceaan. Spijtig waren er geen stopplaatsen voorzien. Voor Nieuw Zeelanders is dit landschap zo gewoon dat ze het niet nodig vinden er uitkijkpunten te voorzien.

De laatste 100 km waren dan gewoon langs de autoweg tot in aan ons hotel nabij de luchthaven.

Eerst hebben we onze bagage afgezet in het hotel en daarna zijn we naar de luchthaven gereden om onze huurwagen in te leveren. Met de hotelshuttle reden we terug naar ons hotel.

Mooie stranden

 

Ondanks de last minut annulatie van onze uitstap van vandaag, hebben we toch weer een goed gevulde dag achter de rug.

Eén van de hoofdbezienswaardigheden hier is Cathedral Cove (een bezoek hieraan zat ook in onze geannuleerde tocht). We zochten en vonden een alternatief om hier naartoe te gaan. Je kan er ofwel naartoe wandelen vanuit Hahei – een stranddorpje zo'n 25km van Whitianga waar wij logeren – of je kan er van daaruit met de watertaxi naartoe. Wij kozen voor de watertaxi. Eerste opdracht was deze te vinden op het juiste strand (staat hier allemaal niet zo supergoed aangeduid)

We kregen vanuit de watertaxi ook een mooi zicht op de kust en de Cathedral cove vanop zee, dit zicht heb je niet als je er naartoe loopt.

Er was weinig volk op het strand van Cathedral Cove en dat maakte het nog mooier en unieker.

Op de terugweg zagen we zelfs een kleine blauwe pinguïn.

Nadat we met de watertaxi terug gebracht werden naar Hahei, reden we naar het meest Noordelijke en tevens meest oostelijke punt van onze reis Opito Beach.

Dit was een heel mooie en avontuurlijke rit die heel steil omhoog ging met vele scherpe bochten en na enkele kilometers werd het asfalt vervangen door gravel wat het rijden er niet gemakkelijker op maakte. Maar de uitzichten loonden zich. Uiteindelijk kwamen we aan het ongerepte strand van Opito Bay. Mooier dan stranden in Hawaii in alle geval en zo sereen, desolaat, groots en stil ….

Het was al een stukje in de namiddag intussen en we hadden er honger van gekregen. Gestopt in een klein restaurantje aan een ander strandje en daar hebben we een croissant met ei en veel gerookte zalm gegeten.

In Whitianga is er een ferry die twee stadsdelen met elkaar verbindt, die hebben we dan namiddag ook nog eens genomen om ook eens aan de overkant van de stad te gaan kijken. Daar is eigenlijk vooral natuur en bijna wildernis. Verderop is er dan weer meer stad, maar daar zijn we niet geraakt.

De rest van de dag hebben we gerelaxed, alhoewel dat niet lang was, want intussen was het al 5 uur in de namiddag en we hadden gereserveerd in hetzelfde restaurant van gisteren om 7 uur.

Morgen onze laatste dag Noord Eiland, we rijden terug naar Auckland.