Oamaru en Dunedin

 

Je mag hier echt wel niet bang zijn van weersschommelingen. Gisteren was het nog stralend mooi weer, vanmorgen was het lichtjes bewolkt toen we vertrokken in Christchurch en intussen zitten we zo'n 450 km zuidelijker in Dunedin en toen we hier deze namiddag om 3 uur aankwamen was het nog amper 10°, was er een beetje regen en wind en hadden we net een zware overtrekkende storm met windstoten van 100 tot 120km per uur gemist.

Wat het de volgende dagen wordt is afwachten, maar we verwachten niet al te veel goeds...In Wanaka, waar we later in de week aankomen sneeuwde het zelfs vandaag.

Vandaag was voor een deel een rijdag. We reden van Christchurch eerst naar Oamaru zo'n 250 km naar het zuiden. Oamaru is een plaatsje waar de tijd is blijven stilstaan. Deze havenstad werd gesticht rond de jaren 1880 en er was vooral export van wol en graan van hieruit naar de rest van de wereld. Het was een welvarende stad, er was dus geld genoeg om grote bombastische gebouwen te bouwen en men wou voor de opslagplaatsen van het graan en de wol, net zo mooie gebouwen als voor bijvoorbeeld een bank of een opera gebouw. Als je er nu rondwandeld is het er nog net zoals 150 jaar geleden. Echt een heel mooi stadje. Steampunk is een soort rariteitenkabinet in één van de gebouwen. Een verzameling van allerlei oude spullen staat daar binnen en buiten. Meer roestige rommel, maar ook weer heel speciaal.

Hier werd het ook tijd voor ons middaghapje, het werd een gebakje met frambozen en een lekkere cappuccino. Het moet gezegd, alhoewel ik geen koffiedrinker ben, ze hebben hier in NZ héél lekkere koffie!

Nog eens 85km verder zuidelijk kwamen we uiteindelijk aan in Dunedin. Ooit was dit de grootste stad van NZ en het was ook even de hoofdstad. Nog een weetje: de stad is een exacte kopie van Edinburg in Schotland. De hele layout van de stad is hetzelfde en alle straatnamen zijn ook identiek.

Het enige wat we in deze stad bezochten was de plaatselijke brouwerij Speight's. Deze brouwerij werd opgericht in 1886 en is zowat de grootste en bekendste van NZ. We deden een rondleiding mee door de brouwerij waar ons de geschiedenis werd uitgelegd en tevens ook het brouwproces.

Daar er in een brouwerij veel granen nodig zijn, hadden ze hier – vroeger dan – natuurlijk ook veel last van muizenplagen. De beste oplossing hiervoor was het houden van katten om deze plagen in bedwang te houden. Nieuw probleem was dat die katten zich ook nogal snel voortplantten. De mensen die in de brouwerij werkten, kregen dus allemaal wel eens een kat mee voor thuis, of voor iemand van de familie als ze er zelf al één of meerdere hadden. Dikwijls gebeurde het echter dat na enkele dagen de mensen die katten terug brachten naar de brouwerij, want die beestjes wilden niet drinken...geen melk, geen water....Hoe kwam dat? Wel in de brouwerij waren ze gewend om bier te

drinken... dus zat er niets anders op dat de mensen hun kat bier lieten drinken thuis.

Na de rondleiding, waren er proevertjes à volonté. De sfeer werd al snel gezelliger in de groep.

We boekten de toer samen met diner in het aangrenzende café restaurant van de brouwerij. Veel te veel eten! Een grote kom tomatensoep, die zo dik was als spaghettisaus en daarna kabeljauw met frietjes en salade en daarbij inbegrepen nog naar keuze één van hun biertjes.