Intussen zijn we al halverwege onze terugreis.

Na gisteren nog een dagje Auckland, vlogen we om 01.15 naar Singapore.

Auckland was voor ons een noodzakelijke tussenstop op weg naar huis. We verbleven hier een extra dag voor het geval er ergens iets zou mislopen qua planning en/of we niet optijd op de luchthaven zouden geraken om één of andere reden (afgelastte binnenlandse vlucht of storm bijvoorbeeld)

Auckland is echter geen stad die je moet gezien hebben. Er is hier weinig of niets te zien of te beleven. Het enige te bezoeken waard is de Sky Tower. De toren werd gebouwd in 1997 en met zijn 328 meter, 4 meter hoger dan de Eifeltoren. Natuurlijk zijn we naar boven geweest tot het 61ste verdiep, waar je heel de toren rond kan wandelen en zo een zicht hebt op de stad van alle kanten.

Op de 53 ste verdieping kan je een skywalk doen aan de buitenkant van de toren. Dat hebben we maar gelaten voor wat het was.

Voor de rest zijn we nog eens de enorm grote winkelstraten doorgelopen, een pintje gaan drinken in de oudste pub van de stad en voor de rest lekker gerust op de kamer tot we 's avonds om 21.30 met de taxi naar de luchthaven gingen.

De vlucht naar Singapore duurde iets meer dan 10 uur en vanmorgen om 6.45 kwamen we hier aan. We zijn dan ingecheckt in het hotel in de luchthaven en hebben eerst een paar uurtjes geslapen.

Daarna wat rondwandelen en vooral rusten tot we straks weer een vlucht van 12 uur voor de boeg hebben naar Amsterdam.

Vanavond hebben we hier in de luchthaven gegeten. Er zijn verschillende eetstandjes, maar het is wel hoofdzakelijk Asiatisch eten. Wij hebben Ramen gegeten, dat is een Japanse noedlesoep.

En nu nog 4 uurtjes relaxen op onze kamer om vannacht om iets na middernacht te vliegen.

Auckland

 

Om half 8 vanmorgen vertrokken we naar de luchthaven, onze vlucht vanuit Christchurch naar Auckland ging om 10.40 en een dik uur later zijn we daar geland.

Een korte binnenlandse vlucht, maar bagagecontrole is er toch net zo goed, wel geen enkele paspoortcontrole.

Op de luchthaven van Auckland namen we de super-shuttle tot aan ons hotel. Dit is een soort gedeelde taxi (collectivo, zoals gekend van in Zuid-Amerika) die ons goedkoop – omdat we met meerdere klanten waren – tot aan ons hotel brachten.

We logeren in de Holiday Inn, pal in het centrum van de stad. We hadden niet veel van Auckland verwacht, het is een noodzakelijke tussenstop voor ons vertrek naar huis morgen. Als je binnenkort op oudejaar op TV de aftelklokken van de wereld volgt, ga je zien dat Auckland als eerste aan bod komt en dat het vuurwerk vanaf deze toren afgestoken wordt. Dit is het zicht vanuit onze kamer nu.

Met zijn 1,6 miljoen inwoners is het veruit de grootste stad van NZ en qua oppervlakte is ze 10x groter dan London.

We hebben een kleine halve dag rondgelopen in de stad, maar eigenlijk is hier niet veel te beleven. Het is vooral een businesscentrum en winkelstad.

Het historisch centrum blijkt een plein te zijn dat aangelegd werd in 1979 en waar dan het historische stadshuis staat.

We spraken op de weg van de luchthaven naar het hotel met een Argentijnse dame die reeds 20 jaar in NZ woont en zij komt enkele malen per jaar speciaal naar Auckland om inkopen te doen. Ze komt met enkel handbagage en gaat met een volle koffer aankopen terug naar huis. Toen we even later rondliepen zagen we het, een hele hoofdstraat Gucci, Louis Viton, Dior enz... het leek ook precies de stijl die bij deze dame pastte.

Opvallend ook is dat er hier weinig fatsoenlijke restaurants zijn. Naast het hotel is er een Italiaan met weliswaar beperkte kaart, maar 't was er lekker en voor omgerekend €53 hadden we beiden gegeten. Guido had seafood ravioli en ik bistecca met gebakken groenten en polenta frietjes en daarbij allebei een biertje.

Christchurch

 

Onze reis staat echt wel in het teken van het weer.

Vanmorgen toen we opstonden regende het en de gevoelstemperatuur was -1°. Gelukkig hadden we zowieso al een binnenactiviteit op het programma staan, namelijk bezoek aan het Earthquake Museum, dus dat kwam al goed uit.

Christchurch werd doorheen de geschiedenis meermaals getroffen door zware en minder zware aardbevingen. De twee zwaarste van de laatste jaren waren in 2010 en 2011. Die van september 2010 was de zwaarste met een kracht van 7,1, maar deze veroorzaakte weinig schade. De aardbevingen van februari 2011 met een kracht van 6,3 veroorzaakte immens veel schade in de stad en er waren toen ook 185 doden, waarvan 115 in het gebouw van de plaatselijke TV zender. Deze aardbeving gebeurde ook pal onder de stad en amper op een diepte van 6km.

In het museum krijg je een overzicht van wat er allemaal gebeurde tijdens en na de aardbeving, de heropbouw van de stad, getuigenissen van mensen enz...Best wel interessant.

Wij waren hier in Christchurch in 2013. De stad lag toen nog grotendeels in puin, of beter gezegd, er was toen bijna geen stad. Er was een centrum met een ingestorte kathedraal, een ingestort hotel en enkele oude gebouwen die wel blijven recht staan zijn. Er waren geen winkels, geen restaurants, niets... Er was toen enkel een “re-start”. Dit was een soort van geïmproviseerd winkelcentrum, gemaakt van containers. Toen zag dat er best goed uit voor wat het moest of kon zijn. We vroegen na waar dat re-start project toen was, want de stad is intussen onherkenbaar veranderd. Nu is het de Riverside Market, een groot winkelcomplex met ook een heel grote foodcourt van enkele verdiepingen en vele cafeetjes en restaurantjes langs de rivier. De stad is enorm veranderd in deze afgelopen jaren.

Het hotel waarover ik het had is nog steeds in heropbouw en de kathedraal hoopt men tegen 2030 klaar te hebben. Canterbury Museum, één van de meest typische gebouwen van de stad, is in herstelling, maar deze ligt momenteel stil omdat het geld op is. Men gaat nu eerst 25 jaar sparen om daarna verder te doen.

Er is wel een gloednieuwe Art Gallery en ook die hebben we vandaag bezocht. De beneden verdieping is vooral moderne kunst en dat interesseert ons altijd. De bovenverdieping zijn vooral schilderijen en Maori kunst, voor ons eerder minder interessant.

Intussen was de regen gestopt, maar het was wel heel koud, we gaven echter niet op en zijn blijven rondlopen in de stad. Er is eigenlijk zo veel te zien hier. Als het weer beter geweest was hadden we nog naar de Botanische tuin kunnen gaan, maar wie weet doen we dat binnen een jaar of 10...

Vanavond zijn we net als een week geleden, pizza gaan eten in The Church Pub,

Morgen moeten we vroeg op want we vliegen terug naar Auckland, het einde van onze reis nadert...

Antarctica

 Christchurch is één van de 5 plaatsen ter wereld van waaruit er expedities naar Antarctica vertrekken. De andere zijn : Zuid-Chili, Zuiden van Argentinië, Zuid-Afrika en Hobart in Tasmanië (Australië). We zijn al in alle 5 geweest, en nog nooit in Antarctica, dus wij dachten, we zijn nu toch hier dus we kunnen evengoed daar eens een kijkje gaan nemen.

Neenee, niet echt, maar er is hier een International Arctic Center en daar zijn we vandaag op bezoek geweest. Je komt er alles te weten over Antarctica. Wat is Antarctica, wie heeft er basissen, welke onderzoeken zijn er, wat leeft er, wat met het ijs, de sneeuw en de temperatuur?

We kwamen het allemaal te weten. We gingen zelfs in een ruimte waar het klimaat gesimuleerd werd. Temperaturen tot – 18°(het wordt daar natuurlijk nog kouder, zelfs tot -70 op de zuidpool zelf) en sterke wind tot 140 per uur. Het gevoel dat je sneeuw in je gezicht krijgt bij deze temperatuur, het geluid en dat je amper recht kan blijven.

We kregen ook een speciale jas aan om dit te doorstaan. Een unieke ervaring.

Verder waren er pinguins die er in hun natuurlijke habitat leefden en er waren ook enkele husky's, waarvan werd uitgelegd hoe het komt dat die zo goed tegen deze extreme temperaturen kunnen. Ze hebben speciale dubbele vacht, en een speciale bloedcirculatie verschillend van die van de mens, waardoor de extreme delen van hun lichaam eerst doorbloed worden en zodoende beter warm blijven.

Als afsluiter deden we een rit met een voertuig dat op Antarctica door sneeuw en ijs rijdt. Er was een terrein gesimuleerd gelijkaardig aan het terrein daar. Het is een soort rupsvoertuig en de rit was heftig maar,plezant.

Na dit bezoek was het al namiddag en we reden naar ons hotelletje in centrum Christchurch, hetzelfde van een week geleden.

We liepen nog wat rond in de stad, het was er weeral rustig, misschien deze keer omdat het Labour Day is vandaag en de meeste kantoren gesloten zijn.

Vanavond hebben we lekker gegeten in hetzelfde restaurantje waar we 12 jaar geleden ook al eens waren. Heel lekker, pork belly maar zeer verfijnd en culinair klaargemaakt. Over het algemeen is uit eten gaan hier best goedkoop, voor ons etentje vanavond betaalden we inclusief elk een biertje en een grote fles Perier hier €58.

Intussen is het weer weeral veranderd sinds namiddag. Het is beginnen regenen en de temperatuur is weeral eens ingestort. Voor morgen voorspellen ze een volle 5° en regen maar we zien wel.

Akaroa

 

Het was al druk in het stadje toen we vanmorgen vertrokken met onze rondrit van vandaag. Veel mensen uit Christchurch komen in het weekend hierheen om te relaxen of te vissen of op het water bezig te zijn met hun boten of jetski's. Aan het tankstation was het aanschuiven tussen de wagens met aanhanger en daarop of een boot of één of meerdere jetski's.

Wij gingen verder de omgeving verkennen. Eerste bestemming was Onuku Marae een klein Maori dorpje buiten Akaroa aan de oevers van het water. Onuku bestond waarschijnlijk al voor de Fransen deze regio kolonialiseerden. Er zijn enkele mooie typische Maori gebouwen. Het was weer eens een smalle bochtige weg er naartoe, maar de uitzichten zijn overal even mooi. Het dorpje is klein en ver afgelegen, veel verkeer er naartoe was er niet.

Vervolgens reden we terug naar Akaroa om de andere kant uit te rijden, terug de weg op die we gisteren in het naar hier komen deden. We reden naar het hoogste punt van de omgeving, van waaruit we een mooi zicht zouden hebben op de zee. Spijtig genoeg waren er wolken komen opzetten en was het zicht niet zo mooi als we verwacht hadden.

We hadden intussen wel pijlen zien staan naar een alpaca boerderij, daar gingen we eens gaan kijken. Weer eens een smalle heel steile weg leidde ons daar naartoe, maar spijtig genoeg konden we niet mee op een toer omdat we niet gereserveerd hadden. Ik heb mij dan toch maar een muts in lamawol en een T-shirt met een lama erop gekocht.

Terug beneden aangekomen was er weer stralend blauwe lucht, dus besloten we om toch nog eens opnieuw naar het hoogste punt te rijden. Daar aangekomen was er wel heel mooi uitzicht en twee maal op en af rijden loonde zich.

De rest van de dag hebben we nog rondgelopen in het stadje, er is een Frans kerkhof dat hogerop in het dorp ligt, wel een serieuze klim wandeling er naartoe (gelukkig maar een paar 100 meter).

Akaroa is de oudste stad van Canterbury (deze regio ) De stad is in 1840 gesticht door een kleine groep Franse kolonisten. De man die hier vooral verantwoordelijk voor was, was de walvisvaarder Jean François Langlois.

Ook zijn er nog verschillende typische historische huizen, zoals het Langloie-Erevenaux huis, waarvan gezegd wordt dat het geprefabriceerd werd in Frankrijk en in stukken naar hier getransporteerd om hier in elkaar gezet te worden. Het is het oudste huis van de stad.

Daarna wandelden we langs de strandboulevard en genoten we van de rest van onze lazy Sunday met af en toe een terrasje want het weer zat ons toch ook vandaag mee, het was rond de 21°.

Vanavond is het echter weer feller beginnen waaien en we hoorden op het weerbericht dat er zware sneeuwval voorspeld wordt in de regio waar wij de afgelopen dagen waren. Gelukkig gaan wij daar niets meer mee te maken krijgen.

De scenic route naar Akaroa

De dag begon nog eens zonnig vandaag. Wel maar 9° zoals gisteren, maar stralende zon, dat hebben we graag. Onze eerste stop was bij het kleine kerkje aan het meer. Gisteren waren we daar reeds, maar er was toen veel volk, dus dachten we dat het er vanmorgen rustig ging zijn, maar nee hoor velen dachten zoals wij en er waren reeds veel toeristen op weg.

Via de Inland Scenic Route 72 reden we van Lake Tekapo tot bijna in Akaroa. Het laatste stuk ging over hwy 75 een weg met heel veel bochten en heel veel stijgende en dalende stukken.

Het landschap langs 72 was zeer afwisselend. De Canterbury plains zijn de bekende vlaktes waar vooral veeteelt is, maar op de achtergrond zagen we steeds de witbesneeuwde toppen van de hoge bergen. Tevens zijn er vele rivieren met het smeltwater dat uit de bergen komt.

Akaroa is een klein stadje dat ligt aan de rand van een kratermeer dat op zijn beurt dan weer uitmondt in zee. Heel het schiereiland is eigenlijk vulkaan, maar dan enorm groot en ook al enorm lang een dode vulkaan.

Om er te geraken is er maar één weg en die loopt volledig rond de vulkaan. Prachtige zichten onderweg, maar spijtig genoeg geen kans om ergens een fotostop te maken. Guido moest meer op het verkeer letten, maar ik heb daarentegen wel tegoei kunnen rondkijken.

We checkten in in ons appartementje voor de komende 2 nachten. Onze kamer heeft zicht op zee en ligt pal in het centrum van het stadje.

Eens aangekomen hebben we onze winterplunje geruild voor zomeroutfit want het was 23° en windstil, iets wat we al lang niet meer meegemaakt hadden.

De rest van de dag hebben we wat rondgelopen hier en natuurlijk zijn we gaan genieten van een drankje op een terrasje met zicht op zee.

Vanavond lekker gegeten in 'Ma Maison' een frans restaurantje. Het stadje werd door Franse walvisvaarders gesticht in 1840 en de franse sfeer is hier sindsdien nog een beetje blijven hangen in de straatnamen, namen van restaurantjes en ook in de algemene uitstraling.

Rijdag naar Lake Tekapo

 

Omdat we een dag langer in Invercargill verbleven door het slechte weer, moesten we vandaag een dag inhalen qua reisafstand.

We vertrokken na het ontbijt voor een rit van dik 6 uur tot Lake Tekapo waar we namiddag rond 15.00 aankwamen.

Onderweg 2 korte stops, één om efkes de benen te strekken en één om boodschappen te doen voor de komende dagen en een hapje te eten (dit laatste werd een koffiekoek uit de supermarkt). Op de laatste 175km na hadden we deze rit op de heenreis naar Invercargill al gedaan. Normaal was het de bedoeling om dwars door heet midden van het Zuid-eiland te rijden, langs Queenstown, Wanaka zo tot Mount Hutt en dan Lake Tekapo, maar weeral door het weer bleken vele wegen of versperd of afgesloten, dus het zekere voor het onzekere, terug langs de kust.

Onderweg zagen we de ravage van de storm. Heel veel omgewaaide bomen. Deze die de wegen versperden waren gelukkig al opgeruimd. Meerdere vrachtwagens die nog op hun zij in de kant lagen, wagens die midden in een veld stonden (hoe die daar terechtgekomen zijn????) en overal afgerukte electriciteitslijnen. Hieraan werd wel volop gewerkt om die te herstellen, overal was men ermee bezig.

Uiteindelijk kwamen we aan in Lake Tekapo. Het is een klein stadje gelegen aan een héél mooi meer. Buiten dat meer is hier niet veel te beleven, maar het is hier zo mooi, dat alleen rondlopen en rondkijken al genoeg was om ons de rest van de dag bezig te houden.

Vanavond steengrill steak gaan eten in een plaatselijk restaurant hier en ik moet zeggen de steak in New Zealand is super lekker.

Het weer was vandaag heel goed, de hele dag zon, maar nog wel een strakke wind van rond de 80km per uur. Temperatuur hier in Lake Tekapo was wel maar 9 à 10°

Storm

 Het weer leek vanmorgen nogal mee te vallen, dus besloten we na het ontbijt nog eens wat verder de andere kant van de stad te gaan verkennen. Er zijn hier verschillende parken in de buurt, dus dat was ons doel. Het was zelfs zonnig en werd warm, 21°. Al snel ging onze jas uit. Maar dan begon de wind een tandje bij te steken en besloten we toch richting hotel te wandelen. Tegen dat we daar aankwamen was de wind al krachtig.

Niet veel later begon het te regenen en dan was het hek echt van de dam : STORM !

Intussen was het rond de middag en we besloten om het geheel vanuit de receptie beneden te gaan bekijken/doorstaan. Plots gingen alle GSM's gelijktijdig af. Iedereen kreeg de melding dat code rood ingegaan was. Ook wij! Is zoiets als Be alert bij ons.

OK dan hebben we er maar een glaasje wijn bijgenomen en zijn gaan zitten kijken naar voorbijvliegende mensen en hulpdiensten die van alle kanten voorbijraazden. Even flikkerde het licht hier, maar de electriciteit is gelukkig niet uitgevallen. Internet wel, dat was een tijdje weg.

Op Facebook lazen we dat weerman Ruben storm voorspelde voor België met windsnelheden tot 85 per uur, daar konden wij nu hier wel eens mee lachen, hier was het tot 150 km per uur met zelfs pieken tot 191 hoorden we vanavond op het nieuws.

Om een idee te geven van de storm, een bijgevoegd filmpje. 't Is wel een beetje scheef gaan staan (door de wind laat ons zeggen …) sorry daarvoor.

De temperatuur is intussen ook gezakt van 21° naar 4°

De rest van de dag hebben we niet veel kunnen doen. We hebben wat TV gekeken en een film gezien op YouTube. Ik heb de koffer eens een beetje herschikt na 2 weken reizen en daarna was het tijd om aan de overkant van de straat te geraken om een pintje te gaan drinken in één van de enige cafées die er hier in de buurt is.

De wind is in de loop van de vooravond verminderd, maar nu is het half 11 's avonds en is het opnieuw stevig aan 't waaien. Morgen moeten we hier koste wat het kost weg geraken. Duimen maar!

Invercargill en omgeving

 Vandaag startte al met iets beter weer dan gisteren. Toen we na het ontbijt vertrokken voor onze rondrit van vandaag, regende het niet en er was zo goed als geen wind. Al een heel verschil met gisteren.

Al snel veranderde dit, onze eerste stop vandaag was Bluff, een klein plaatsje nog eens 30km meer zuidelijker dan Invercargill en daarmee écht wel het meest zuidelijkste punt van onze reis. We reden er naar de het uitkijkpunt aan de vuurtoren en toen we daar aankwamen was het hels weer. Het regende en het waaide zo hard dat we zelfs de wagen niet uit konden. OK tot zover dit bezoek, het zag er ook niet uit dat het snel ging veranderen, dus rechtsomkeer en terug naar beneden. Geen mooi zicht op de baai en de omgeving...

We zetten onze geplande tocht van vandaag echter verder en eens we de kust achter ons lieten, veranderde het weer, het werd rustig en zelfs een klein beetje zonnig. Onze rit ging door het platteland, door de groene heuvels vol schapen en koeien. New Zealand staat bekend om zijn vele schapen hun aantal wordt geschat op 28 miljoen stuk, maar de laatste jaren is ook andere veeteelt vooral runderen erg gestegen, deze worden geschat op 10 miljoen.

Het aantal inwoners van New Zealand is 5,2 miljoen, dus heel wat beestjes per hoofd...

We reden naar één van de bekende historische monumenten hier in de omgeving, de 111 meter lange hangbrug van Clifden. Deze brug werd in 1898 gebouwd over de nogal gevaarlijke plaatselijke rivier die anders niet te overkruisen was. De brug staat er nu nog steeds zoals ze toen gebouwd werd, enkel werd ze gerestaureerd. Het is nu een nationaal monument.

Onze nummer één stop van vandaag was een klein schooltje in the middle of nowhere. Eigenlijk zouden we het nooit gevonden hebben, maar dankzij geocaching kom je op zulke unieke plekjes.

Het schooltje deed dienst van 1913 tot 1956 en bestaat uit 1 ruimte waar alle leerlingen van alle leeftijden samen zaten. Het schooltje was vervallen, maar een paar mensen van hier in de buurt vonden het zonde om zoiets te laten verloren gaan en in hun vrije tijd hebben ze het in zijn originele staat hersteld. Het staat nu midden in een koeien/schapenwei die je eerst moet doorkruisen, maar je kan er zo binnenwandelen en de sfeer van toen opsnuiven. Voor diegene die hun kennis nog eens willen opfrissen, er staan nog een paar leuke vraagstukken op het bord. Als je je voorstelt dat er hier nu in de buurt geen huis te bespeuren is, kan je je wel indenken dat ook toen de kinderen van héél ver moesten komen om naar 't school te gaan.

We bleven geluk hebben met het weer, de zon scheen zelfs een beetje en er was weinig wind nog steeds.

Terug in Invercargill zijn we nog een beetje in de stad gaan rondlopen, want gisteren was er dat niet van gekomen met het slechte weer. De stad is enorm groot en uitgestrekt en de gebouwen zijn bombastisch. De stad werd gesticht eind jaren 1850, eerst als uitloper van het goudzoekersstadje Bluff (waar ik het eerder reeds over had), later als doorvoerhaven van dierlijke producten (vlees en boter) over de rest van de wereld. In 1856 had de stad 14 huizen, 2 hotels en 3 winkels. De stad werd zeer welvarend en vandaar de grote bombastische gebouwen. Ook mooi in de stad zijn de vele muurschilderingen.

Bij terugkeer in ons hotel keken we nog eens naar het weerbericht voor de komende dagen en dat voorspelde niet veel goeds. Morgen wordt het code rood! Met een beetje geluk gaat het hier in Invercargill oranje blijven, maar er worden windsnelheden van 150km per uur en meer voorspeld, er moet rekening gehouden worden met stroomuitval en omvallende bomen en rondvliegende spullen. Er wordt aangeraden aan iedereen om indien niet echt nodig, binnen te blijven. Wij hebben dus onze reisplannen aangepast en blijven een nachtje extra hier in het hotel waar we nu zijn. Onze overnachting in Wanaka van morgen hebben we geannuleerd, we gaan echt niet het risico nemen om bij zulke weersomstandigheden te gaan rijden. We spraken vandaag in Bluff nog met mensen en die vertelden ons dat ze in jaren niet zo'n weersomstandigheden hadden. Climatchange heet het ook hier....